Σήμερα το πρωί λοιπόν μία φίλη μου έστειλε ένα βιντεάκι από μία γνωστή cult για πολλούς, trash για μένα εκπομπή τηλεζευγαρώματος αν μπορώ να τη χαρακτηρίσω για να προσδιορίσω το περιεχόμενό της... Άθελα μου λοιπόν αρχίζω να σκέφτομαι πόσες τέτοιες εκπομπές έχουν βγει στον αέρα και πόσο ευτελή έχουν γίνει τα θεάματα από την ίδρυση της ιδιωτικής τηλεόρασης και μετα. Και ρωτάω εγώ.. θα υπήρχαν αυτά τα προγράμματα αν δεν υπήρχε κάποιος να τα βλέπει;; και ακόμα καλύτερα ποιό είναι το προφίλ του θεατή αυτών των προγραμμάτων;;;πώς προσδιορίζουμε τί είναι ευτελές;;
Όσο περίεργο και αν μας φαίνεται όλοι μας ανήκουμε σ'αυτή τη κατηγορία. Γιατί;;; Γιατί απλά ότι μας σερβίρει η τηλεόραση καθόμαστε και το βλέπουμε. Δεν το κάνουμε επίτηδες. Η ζωή μας είναι έτσι δομημένη. Πηγαίνουμε στη δουλειά, ταχτοποιούμε όλα μας τα ζητήματα και το βράδυ κατάκοποι αποζητούμαι κάτι να μας χαλαρώσει. Είμαστε ένα κλικ μακριά.Είναι το πιο εύκολο μέσο χαλάρωσης. Παρακολουθούμε τα πάντα. Καθημερινές σειρές με εξωφρενικά σενάρια (μα είναι δυνατόν ο Γιάγκος να είχε τόσα παιδιά και να τα παντρεύοτανε;;;) σειρές, reality shows και αθλητικούς αγώνες πάσης φύσεως. Η ζωή μας έχει καταντήσει τόσο μίζερη που αυτό που αποζητάμε είναι η εφήμερη ευθυμία πολλές φορές βλέποντας άτομα (95% των περιπτώσεων βγαίνουν "στο γυαλί" για την αναγνωρισημότητα που τους προσφέρει..)να εξευτελίζουν τους εαυτούς μας. Μας κάνει νομίζω να νιώθουμε καλύτερα για τον εαυτό μας, να νιώθουμε ανώτεροι. Αυτή είναι η αμυνά μας. Μ' αυτό το τρόπο όμως τους δίνουμε δύναμη, γιατί χωρίς ζήτηση δεν υπάρχει προϊόν.
Ένα άλλο τεράστιο θέμα είναι πώς προσδιορίζουμε το ευτελές και το χαμηλής στάθμης και πώς το ποιοτικό;; Είναι όπως με τα ρούχα..Πώς μπορείς να χαρακτηρίσεις ένα ρούχο κλασάτο ή δεύτερο;;; Πρέπει να αρχίσουμε να αποκλείουμε λοιπόν. Αρχικά έχουμε όλα τα προγράμματα που παίζει η τηλεόραση. Στη συνέχεια σκεφτόμαστε σε πόσα απ'αυτά έχει δωθεί προσοχή στην επιλογή των συντελεστών, του περιεχομένου και στη γενικότερη δομή;; Ξαναγυρίζω στο παράδειγμα με τα ρούχα. Δεν είναι απαραίτητο σε περιόδους κρίσης να ξοδέψεις μία περιουσία για να έχεις ένα αξιοπρεπές και κλασάτο ντύσιμο. Χρειάζεται σκέψη και ψάξιμο. Έτσι και με τα τηλεοπτικά προϊόντα. Με τη πρόφαση του χαμηλού budget (αυτή η φράση έχει γίνει καραμέλα στο στόμα πολλών) μας σερβίρουν προγράμματα τα οποία τίποτα παιδευτικό δεν έχουν να μας προσφέρουν αλλά αντίθετα αδρανοποιούν τη κριτική μας σκέψη.
Πώς μπορούμε να ξεφύγουμε;;Είναι απλό..Και πάλι βρισκόμαστε ένα κλίκ μακριά. Κλείνουμε την τηλεόραση ή γινόμαστε πιο εκλεκτικοί. Προσπάθησα να εφαρμόσω και τα δύο και αν εξαιρέσουμε μερικές φορές που παρασύρομαι, τα έχω καταφέρει. Διάβασα βιβλία τα οποία με έβαλαν στη διαδικασία σκέψης αλλά και με χαλάρωναν περισσότερο απ' ότι η τηλεόραση. Χαρακτηριστικά χθές έμεινα ξύπνια μέχρι τις τρεις για να τελειώσω το "Στο ντιβάνι" του Ίρβιν Γιάλομ. Πιστεύω πως κλείνοντας την τηλεόραση βρίσκουμε την υγειά μας! Δεν κλείνουμε μόνο τη συσκευή αλλά κλείνουμε και το στόμα όλων των τρομολάγνων, των νούμερων αλλά και των "νταβατζήδων" τους (αν μου επιτρέπεται η φράση- αναφέρομαι σ'αυτούς που στο βωμό του χρήματος εκμεταλλεύονται τον πόνο, μία ιδιαίτερη ικανότητα κλπ.)
Ας αναλογιστούμε πόσες φορές έχουμε "κολλήσει" σ'ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα χάνοντας πολύτιμη ώρα πό τον ύπνο μας, από τη ζωή μας. Στη ζωή μου έχω μάθει και προσπαθώ να είμαι διαλακτική και όχι αφοριστική. Δεν υποστηρίζω δηλαδή ότι πρέπει να πετάξουμε τισ τηλεοράσεις μας και να κάψουμε τα τηλεοπτικά πρόσωπα στη πλατεία Συντάγματος πόσο μάλλον να αρχίσουμε όλοι να βλέπουμε κανάλι τησ Βουλής και τα προγράμματα της κρατικής τηλεόρασης. Όσοι υποστηρίζουν αύτο απλά δεν αφουγκράζονται τον παλμό της σύγχρονης ζωής. Υπάρχει λόγος που αυτά τα προγράμματα δεν έχουν τηλεθέαση και δεν είναι μόνο το ότι είναι "ποιοτικά". Δεν νομίζω ότι είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος που μπορεί να διορθώσει τη τηλεόραση και να κρίνει τί είναι καλύτερο. Υποστηρίζω όμως ότι η ζωή είναι μία και μικ΄ρη για να κατασπαταλείται στην παρακολούθηση των διαφορων για παράδειγμα "κοινωνικών" εκπομπών πόσο μάλλον μεσημεριανών. Απλά παρατηρείστε τί θεωρούν και κρίνουν σοβαρό! Κάποια μέρα παρακολουθώντας Big Brother, επι ένα επεισόδιο οι παίκτες συζητούσαν και ανέλυαν ένα γράμμα που άφησαν κατά την αποχώρηση τους άλλοι παίκτες. Παίρνανε λέξη λέξη και δίνανε ερμηνείες επί ερμηνείων. Σε μία περίοδο που οι παραγωγικές ομάδες ξενιτεύονται ή είναι άνεργοι, που γνωρίζουμε μία τεράστιων διαστάσεω κοινωνική και οικονομική κρίση το...δε θα βρίσω χτενίζεται!
Λίγες σκόρπιες σκέψεις για το θέμα της τηλεόρασης, κάποιες σωστές κάποιες λάθος, χωρίς ειρμό αλλά μετά από περισυλλογή..
ΧΟΧΟ Dara
