ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

   Τα φοιτητικά χρόνια δυστυχώς είναι μόνο τέσσερα και περνάνε πολύ γρήγορα. Πρίν το καταλάβουμε βρισκόμαστε με το πτυχίο στο χέρι και καλούμαστε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Κάπως έτσι ξεκινάει ο δρόμος για την προσωπική επιτυχία του καθενός. Για να πετύχουμε βέβαια πρώτα πρέπει να έχουμε και μία δουλειά... και εδώ ξεκινάνε τα δύσκολα...

   Τέλειωσα και εγώ τη σχολή, ορκίστηκα και περίμενα να μου βρέξει μία δουλειά..Όχι όμως ότι κι ότι. Μία δουλειά που να μου παρέχει κοινωνική αναγνώριση, να ντύνομαι κάθε μέρα λες και πάω στο τσάι της βασίλισσας και να έχω καλές αποδοχές. Και κάπου εκεί ξύπνησα απότομα. Δεν ξέρω τι φταίει που όλα τα άτομα στην ηλικία μου ζούμε σε ένα παραμύθι, σε μία δικιά μας φούσκα, στον ιδανικό μας κόσμο και αρνούμαστε πεισματικά να γυρίσουμε στην πραγματικότητα. Περίμενα λοιπόν να μου βρέξει δουλειά. Κάπου εκεί στα μέσα Οκτωβρίου κινητοποιήθηκα και έδωσα το βιογραφικό σε μία φίλη με διασυνδέσεις, πήρα τηλέφωνα σε φίλους και γνωστούς και μετά επαναπάυτηκα στις δάφνες μου. Απ'ότι φαίνεται όμως αυτό δεν είναι αρκετό. 

   Αν εμείς που είμαστε οι ενδιαφερόμενοι δεβ κινητοποιηθούμε δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Καλή μου φίλη βρήκε τις προάλλες δουλειά λογιστικό γραφείο με ένσημα και πολύ μα πάρα πολυ ικανοποιητικό μισθό. Το μυστικό της επιτυχίας;;;; Έπαιρνε τηλέφωνο μέχρι να τους "αναγκάσει" να την καλέσουν για συνέντευξη και μετά τους τηλεφωνούσε μέχρι να της ανακοινώσουν ότι προσελήφθει. Έτρεξε, πίεσε και στο τέλος τα κατάφερε. Δεν είναι θέμα τύχης πιστεύω αλλά θέμα πίεσης και τρεξίματος. Η παρούσα κρίση είναι μία πάρα πολύ καλή ευκαιρία να υιοθετήσουμε το αμερικάνικο μοντέλο ζωής των εικοσάρηδων. Κατανοώ ότι είναι δύσκολα κάποιος να μείνει μόνος του (για οικονομικούς λόγους) αλλά και να περιμένουμε στα είκοσι και  ότι θα μας συντηρούν οι γονείς μας και ότι για να βγούμε ένα Σάββατο βράδι πρέπει να στηριζόμαστε στο χαρτζιλίκι του μπαμπά είναι φοβερό.

      Αυτό λοιπόν που πρέπει να κάνουμε είναι να αρχίσουμε με μικρά αλλά σταθερά βήματα να ανεξαρτητοποιούμαστε από μικρή ηλικία. Αν μάθουμε να εργαζόμαστε από τα φοιτητικά μας χρόνια όταν τελειώσουμε τις σπουδές μας δεν θα πελαγώνουμε αλλά θα έχουμε αποκτήσει πολύτιμη εμπειρία και  θα έχουμε κάνει και κάποια καλά βήματα έτσι ώστε στις αρχές των είκοσί μας να μην ζούμε με τις πενταροδεκάρες που δίνουν οι δουλειές για τα άτομα χωρίς εμπειρία αλλά να είμαστε σε ένα ικανοποιητικό σημείο της επαγγελματικής μας πορείας.

   Όλα τα παραπάνω τα λέω εκ του ασφαλούς, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι οπωσδήποτε λάθος. Έπαθα και έμαθα

ΧΟΧΟ DARA

Band Aid - Do They Know its Christmas 1984

Χριστουγεννα!

  Βρισκόμαστε ήδη στην αρχή της εορταστικής περιόδου. Είμαστε τρεις μέρες μακριά από τα Χριστούγεννα όμως τίποτα δεν θυμίζει ότι διανύουμε εορταστική περίοδο. Το κέντρο αστόλιστο, τα μαγαζιά αστόλιστα και οι άνθρωποι σκυθρωποί, βυθισμένοι στις σκέψεις τους και στη μιζέρια που τους μεταδίδουν τα καταστροφολογικά προγράμματα της τηλεόρασης αλλά και το γενικότερο κρισιακό περιβάλλον. Αν το καλοσκεφτούμε αυτό που άλλαξε από πέρσι είναι η ποσότητα των αγαθών που αποκτούσαμε αυτές τις μέρες. Τα δώρα που θα λάβουμε και θα δώσουμε φέτος περιορίζονται όπως και τα γλυκά και τα φαγητά στο τραπέζι. Και εκεί έρχεται η οδυνηρή διαπίστωση..έχουμε χάσει το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων. 

     Ας ξεκινήσουμε σκεπτόμενοι τί είναι τα Χριστούγεννα και τί γιορτάζουμε σήμερα... Τα χριστούγεννα λοιπόν είναι μία θρησκευτική γιορτή και γιορτάζουμε τη Γέννηση του Θεανθρώπου. Είναι μέρα αγάπης και προσπαθούμε όχι μόνο να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι αλλά και με κάθε μέσο που διαθέτουμε να απαλύνουμε τον  πόνο του συνανθρώπου μας. Όμως ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια έχουν καταλήξει μία κοσμική και υλιστική γιορτή. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι κάθε χρόνο ανταγωνιζόμαστε για το ποιός θα πάρει και θα δώσει τα περισσότερα και τα καλύτερα δώρα, ποιος θα περάσει πιο γκλαμουράτα σε ρεβεγιον και εξορμήσεις. Φέτος όμως όλα κόπηκαν με το μαχαίρι και το μόνο που μα έμεινε να θυμώμαστε τα περσινά ξέγνοιαστα Χριστούγεννα είναι όμορφες αναμνήσεις. και φωτογραφίες. Γιατί όμως πρέπει η διάθεση μας να εξαρτάται από τα υλικά αγαθά και τις εξόδους μας;; Ποιός είπε ότι επειδη διανύουμε περίοδο κρίσης πρέπει να πέσουμε σε κατάθλιψη;;; Δεν χρειαζόμαστε περίτεχνους στολισμόυς για να νιώσουμε Χριστούγεννα αλλά θετικές σκέψεις..

     Όποτε σκέφτομαι ότι πρέπει να πάρω δώρα στους δικούς προβληματίζομαι γιατί έχουν τα πάντα από δύο φορές. Αυτά τα χρήματα όμως είναι μία πολύτιμη βοήθεια σε κάποιο ίδρυμα ή σε κάποια οικογένεια που έχει ανάγκη. Περισσότερο τόπο θα πιάσουν από ένα συμβολικό δώρο σε κάποιο συγγενή ή φίλο που μετά από κάποιες μέρες δεν θα θυμάται καν που το έχει παρατήσει. Επίσης, ένα άλλο "Χριστουγεννιάτικο πρόβλημα" είναι η υπερκατανάλωση φαγητού και οι επιπτώσεις τις.. Πιστέψτε με και με την μισή ποσότητα και πάλ θα χορτάσουμε και θα ιώσουμε τις γιορτές. Πόσοι συνάνθρωποί μας, άνθρωποι που βρίσκονται πολύ κοντύτερα μας απ' ότι νομίζουμε δεν έχουν ούτε το 1/4 απ' αυτά που έχουμε εμείς. Θα έπαιρνα περισσότερη χαρά αλλά και εμείς θα νιώθαμε πολύ καλύτερα αν μοιραζόμασταν το πλεονασμά μας.

   Όλα τα παραπάνω μπορούν αν ακούγονται ειδυλλιακά όμως δεν χρειαζόμαστε χρήματα και γιρλάντες για να νιώσουμε γιορτές. Καλή διάθεση χρειαζόμαστε και καή παρέα. Ας φορέσουμε τα καλά μας ρούχα και  το πιο όμορφο χαμόγελό μας και ας βγούμε έξω. Ας σταματήσουμε να μιλάμε για την πτώση του ευρώ και ας μιλήσουμε για όμορφες αναμνήσεις. Άλλωστε είναι γνωστό ότι το σύνολο αποτελείτε από μονάδες.. και αν κάθε μονάδα προσπαθεί να μεταδώσει χαρά τότε όλοι θα γεμίσουν χαρά!

Καλά Χριστούγεννα!!

ΧΟΧΟ

Dara

  Χθες συνειδητοποίησα ότι έχω να μπω και να γράψω κάτι σ'αυτό το μπλογκ πάνω από μία εβδομάδα και προσπαθώ να καταλάβω το λόγο.. Το ξεκίνησα με πολύ χαρά και ενθουσιασμό με τη σκέψη να είναι ένα καθημερινό ημερολόγιο. Σιγά σιγα όμως ξεθώριασε και αυτός ο ενθουσιασμός, όπως συμβαίνει και με τα καινούργια  παιχνίδια, όπως συμβαίνει και με τους φίλους..

    Τελευταία πολύ με απασχολεί το θέμα των φίλων. Άνθρωποι που τους επιλέγουμε συνειδητά και θέλουμε να είναι δίπλα μας σε καλές και κακές στιγμές, να μας αγαπάνε ανευ όρων και να μας δέχονται με τις παραξενιές μας και τα ελαττώματα. Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ον και σαν αποτέλεσμα θα έρθει σε επαφή με πολλούς άλλους ανθρώπους. Με κάποιους θα συνάψει δεσμούς ενω άλλοι θα του είναι τελειώς αδιάφοροι.Έτσι δημιουργούνται οι φιλίες οι οποίες κάποιες τελειώνουν και άλλες κρατάνε μία ζωή. Άλλες τελειώνουν με παρεξηγήσεις και ένα πικρό αίσθημα και άλλες γιατί απλά φθείρονται από τον χρόνο.

    Τί γίνεται όμως όταν εσύ είσαι αυτός που μένει πίσω;; Όταν ο μέχρι πρότινος έμπιστός σου φίλος βρίσκει κάποιον που δένει καλύτερα και "αναγκαστικά" μπαίνεις σε δεύτερη μοίρα;; Τα μαθητικά και φοιτητικά χρόνια είναι τα πλέον καταλληλότερα για να δημιουργήσουμε φιλίες. Κάθε μέρα μαζί, κοινοί στόχοι, κοινές αγωνίες, κοινό περιβάλλον. Τα προβλήματα ξεκινούν όταν απομακρυνθούμε απ'αυτό το περιβάλλον. Ο καθένας αποκτάει τη ζωή του, ανακαλύπτει τον εαυτό του και γνωρίζει άλλους ανθρώπους από το καινούργιο του περιβάλλον. Και έτσι δημιουργείται η περιβόητη διαφωνία χαρακτήρων που δημιουργεί το χάσμα. Βγαίνουμε με άλλα άτομα και γενικά συγχροτιζόμαστε με άλλους παραγκωνίζοντας τους παλιούς μας φίλους (αλλά και το αντίθετο, βρισκόμαστε εμείς παραγκωνισμένοι). Μότο ζωής: πρέπει να μάθουμε να είμαστε προσαρμοστικοί και να κάνουμε υποχωρίσεις και ίσως κάποιους συμβιβασμούς και κυρίως να μπαίνουμε και εμείς στη θέση του άλλου. Για να το πούμε πιο σύντομα : σ' όποιον αρέσουμε για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε! Το ότι κάποιοι δεν θέλουν να επικοινωνούν μαζί μας δεν είναι και το τέλος του κόσμου. Πρέπει να μαθαίνουμε να το αποδεχόμαστε και να προχωράμε παρακάτω. Αυτή η ιστορία είναι φαύλος κύκλος, δηλαδή αυτό που μας κάνουν το κάνουμε και εμείς σε κάποιους άλλους. Και σας ρωτάω, έχουμε αξιολογήσει όπως πρέπει όλους τους ανθρώπους γύρω μας;; Έχουμε αληθινές φιλίες ή λυκοφιλίες;;;Χάνουμε περισσότερα απ'όσα κερδίζουμε;;;
   Στη ζωή δεν γίνεται να ταιριάζουμε με όλους, να συμφωνούμε με όλους και να δεχόμαστε τα πάντα. Η υπομονή είναι αρετή βέβαια και πρέπει να δίνουμε ευκαιρίες στους άλλους πρίν τους ξεγράψουμε από τη ζωή μας αλλά και αυτή έχει τα όριά της. Μην ξεχνάμε και κάτι άλλο βασικό. Σε όλα τα είδη των σχέσεων είναι θεμιτό να υπάρξει ένα διάστημα απόστασης μεταξύ των συμβαλόμενων μελών. Αυτό νομίζω τις δυναμώνει και τις αναζωγονεί καθώς έχουμε το χρόνο με ησυχία να δούμε αν ο άλλος μας ταιριάζει.
Μία φίλη (καλή φίλη) μου είπε ότι το να είμαστε φίλες δεν σημαίνει ότι θα βλεπόμαστε κάθε μέρα ή θα μιλάμε στο τηλέφωνο συνέχεια. Είμαστε φίλες γιατί όταν βρισκόμαστε ή τηλεφωνιόμαστε ακόμα και αν έχει περάσει πολύς χρόνος είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα..Μετά από ένα δύσκολο καλοκαίρι που όλη μου η μέχρι τότε ζωή γκρεμίστηκε είχα την ευκαιρία να σκεφτώ ποιοι είναι οι φίλοι μου και ποιοι εκείνοι που "αντλούσαν" τη δύναμή τους βλέπωντας εμένα στο έδαφος. Έτσι σε νέα βάση ξεκίνησα να αναθερμαίνω τις σχέσεις μου με ανθρώπους που το άξιζαν...
ΧΟΧΟ
Dara