Χθες συνειδητοποίησα ότι έχω να μπω και να γράψω κάτι σ'αυτό το μπλογκ πάνω από μία εβδομάδα και προσπαθώ να καταλάβω το λόγο.. Το ξεκίνησα με πολύ χαρά και ενθουσιασμό με τη σκέψη να είναι ένα καθημερινό ημερολόγιο. Σιγά σιγα όμως ξεθώριασε και αυτός ο ενθουσιασμός, όπως συμβαίνει και με τα καινούργια  παιχνίδια, όπως συμβαίνει και με τους φίλους..

    Τελευταία πολύ με απασχολεί το θέμα των φίλων. Άνθρωποι που τους επιλέγουμε συνειδητά και θέλουμε να είναι δίπλα μας σε καλές και κακές στιγμές, να μας αγαπάνε ανευ όρων και να μας δέχονται με τις παραξενιές μας και τα ελαττώματα. Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ον και σαν αποτέλεσμα θα έρθει σε επαφή με πολλούς άλλους ανθρώπους. Με κάποιους θα συνάψει δεσμούς ενω άλλοι θα του είναι τελειώς αδιάφοροι.Έτσι δημιουργούνται οι φιλίες οι οποίες κάποιες τελειώνουν και άλλες κρατάνε μία ζωή. Άλλες τελειώνουν με παρεξηγήσεις και ένα πικρό αίσθημα και άλλες γιατί απλά φθείρονται από τον χρόνο.

    Τί γίνεται όμως όταν εσύ είσαι αυτός που μένει πίσω;; Όταν ο μέχρι πρότινος έμπιστός σου φίλος βρίσκει κάποιον που δένει καλύτερα και "αναγκαστικά" μπαίνεις σε δεύτερη μοίρα;; Τα μαθητικά και φοιτητικά χρόνια είναι τα πλέον καταλληλότερα για να δημιουργήσουμε φιλίες. Κάθε μέρα μαζί, κοινοί στόχοι, κοινές αγωνίες, κοινό περιβάλλον. Τα προβλήματα ξεκινούν όταν απομακρυνθούμε απ'αυτό το περιβάλλον. Ο καθένας αποκτάει τη ζωή του, ανακαλύπτει τον εαυτό του και γνωρίζει άλλους ανθρώπους από το καινούργιο του περιβάλλον. Και έτσι δημιουργείται η περιβόητη διαφωνία χαρακτήρων που δημιουργεί το χάσμα. Βγαίνουμε με άλλα άτομα και γενικά συγχροτιζόμαστε με άλλους παραγκωνίζοντας τους παλιούς μας φίλους (αλλά και το αντίθετο, βρισκόμαστε εμείς παραγκωνισμένοι). Μότο ζωής: πρέπει να μάθουμε να είμαστε προσαρμοστικοί και να κάνουμε υποχωρίσεις και ίσως κάποιους συμβιβασμούς και κυρίως να μπαίνουμε και εμείς στη θέση του άλλου. Για να το πούμε πιο σύντομα : σ' όποιον αρέσουμε για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε! Το ότι κάποιοι δεν θέλουν να επικοινωνούν μαζί μας δεν είναι και το τέλος του κόσμου. Πρέπει να μαθαίνουμε να το αποδεχόμαστε και να προχωράμε παρακάτω. Αυτή η ιστορία είναι φαύλος κύκλος, δηλαδή αυτό που μας κάνουν το κάνουμε και εμείς σε κάποιους άλλους. Και σας ρωτάω, έχουμε αξιολογήσει όπως πρέπει όλους τους ανθρώπους γύρω μας;; Έχουμε αληθινές φιλίες ή λυκοφιλίες;;;Χάνουμε περισσότερα απ'όσα κερδίζουμε;;;
   Στη ζωή δεν γίνεται να ταιριάζουμε με όλους, να συμφωνούμε με όλους και να δεχόμαστε τα πάντα. Η υπομονή είναι αρετή βέβαια και πρέπει να δίνουμε ευκαιρίες στους άλλους πρίν τους ξεγράψουμε από τη ζωή μας αλλά και αυτή έχει τα όριά της. Μην ξεχνάμε και κάτι άλλο βασικό. Σε όλα τα είδη των σχέσεων είναι θεμιτό να υπάρξει ένα διάστημα απόστασης μεταξύ των συμβαλόμενων μελών. Αυτό νομίζω τις δυναμώνει και τις αναζωγονεί καθώς έχουμε το χρόνο με ησυχία να δούμε αν ο άλλος μας ταιριάζει.
Μία φίλη (καλή φίλη) μου είπε ότι το να είμαστε φίλες δεν σημαίνει ότι θα βλεπόμαστε κάθε μέρα ή θα μιλάμε στο τηλέφωνο συνέχεια. Είμαστε φίλες γιατί όταν βρισκόμαστε ή τηλεφωνιόμαστε ακόμα και αν έχει περάσει πολύς χρόνος είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα..Μετά από ένα δύσκολο καλοκαίρι που όλη μου η μέχρι τότε ζωή γκρεμίστηκε είχα την ευκαιρία να σκεφτώ ποιοι είναι οι φίλοι μου και ποιοι εκείνοι που "αντλούσαν" τη δύναμή τους βλέπωντας εμένα στο έδαφος. Έτσι σε νέα βάση ξεκίνησα να αναθερμαίνω τις σχέσεις μου με ανθρώπους που το άξιζαν...
ΧΟΧΟ
Dara