Τα φοιτητικά χρόνια δυστυχώς είναι μόνο τέσσερα και περνάνε πολύ γρήγορα. Πρίν το καταλάβουμε βρισκόμαστε με το πτυχίο στο χέρι και καλούμαστε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Κάπως έτσι ξεκινάει ο δρόμος για την προσωπική επιτυχία του καθενός. Για να πετύχουμε βέβαια πρώτα πρέπει να έχουμε και μία δουλειά... και εδώ ξεκινάνε τα δύσκολα...
Τέλειωσα και εγώ τη σχολή, ορκίστηκα και περίμενα να μου βρέξει μία δουλειά..Όχι όμως ότι κι ότι. Μία δουλειά που να μου παρέχει κοινωνική αναγνώριση, να ντύνομαι κάθε μέρα λες και πάω στο τσάι της βασίλισσας και να έχω καλές αποδοχές. Και κάπου εκεί ξύπνησα απότομα. Δεν ξέρω τι φταίει που όλα τα άτομα στην ηλικία μου ζούμε σε ένα παραμύθι, σε μία δικιά μας φούσκα, στον ιδανικό μας κόσμο και αρνούμαστε πεισματικά να γυρίσουμε στην πραγματικότητα. Περίμενα λοιπόν να μου βρέξει δουλειά. Κάπου εκεί στα μέσα Οκτωβρίου κινητοποιήθηκα και έδωσα το βιογραφικό σε μία φίλη με διασυνδέσεις, πήρα τηλέφωνα σε φίλους και γνωστούς και μετά επαναπάυτηκα στις δάφνες μου. Απ'ότι φαίνεται όμως αυτό δεν είναι αρκετό.
Αν εμείς που είμαστε οι ενδιαφερόμενοι δεβ κινητοποιηθούμε δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Καλή μου φίλη βρήκε τις προάλλες δουλειά λογιστικό γραφείο με ένσημα και πολύ μα πάρα πολυ ικανοποιητικό μισθό. Το μυστικό της επιτυχίας;;;; Έπαιρνε τηλέφωνο μέχρι να τους "αναγκάσει" να την καλέσουν για συνέντευξη και μετά τους τηλεφωνούσε μέχρι να της ανακοινώσουν ότι προσελήφθει. Έτρεξε, πίεσε και στο τέλος τα κατάφερε. Δεν είναι θέμα τύχης πιστεύω αλλά θέμα πίεσης και τρεξίματος. Η παρούσα κρίση είναι μία πάρα πολύ καλή ευκαιρία να υιοθετήσουμε το αμερικάνικο μοντέλο ζωής των εικοσάρηδων. Κατανοώ ότι είναι δύσκολα κάποιος να μείνει μόνος του (για οικονομικούς λόγους) αλλά και να περιμένουμε στα είκοσι και ότι θα μας συντηρούν οι γονείς μας και ότι για να βγούμε ένα Σάββατο βράδι πρέπει να στηριζόμαστε στο χαρτζιλίκι του μπαμπά είναι φοβερό.
Αυτό λοιπόν που πρέπει να κάνουμε είναι να αρχίσουμε με μικρά αλλά σταθερά βήματα να ανεξαρτητοποιούμαστε από μικρή ηλικία. Αν μάθουμε να εργαζόμαστε από τα φοιτητικά μας χρόνια όταν τελειώσουμε τις σπουδές μας δεν θα πελαγώνουμε αλλά θα έχουμε αποκτήσει πολύτιμη εμπειρία και θα έχουμε κάνει και κάποια καλά βήματα έτσι ώστε στις αρχές των είκοσί μας να μην ζούμε με τις πενταροδεκάρες που δίνουν οι δουλειές για τα άτομα χωρίς εμπειρία αλλά να είμαστε σε ένα ικανοποιητικό σημείο της επαγγελματικής μας πορείας.
Όλα τα παραπάνω τα λέω εκ του ασφαλούς, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι οπωσδήποτε λάθος. Έπαθα και έμαθα
ΧΟΧΟ DARA
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου