ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

   Τα φοιτητικά χρόνια δυστυχώς είναι μόνο τέσσερα και περνάνε πολύ γρήγορα. Πρίν το καταλάβουμε βρισκόμαστε με το πτυχίο στο χέρι και καλούμαστε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Κάπως έτσι ξεκινάει ο δρόμος για την προσωπική επιτυχία του καθενός. Για να πετύχουμε βέβαια πρώτα πρέπει να έχουμε και μία δουλειά... και εδώ ξεκινάνε τα δύσκολα...

   Τέλειωσα και εγώ τη σχολή, ορκίστηκα και περίμενα να μου βρέξει μία δουλειά..Όχι όμως ότι κι ότι. Μία δουλειά που να μου παρέχει κοινωνική αναγνώριση, να ντύνομαι κάθε μέρα λες και πάω στο τσάι της βασίλισσας και να έχω καλές αποδοχές. Και κάπου εκεί ξύπνησα απότομα. Δεν ξέρω τι φταίει που όλα τα άτομα στην ηλικία μου ζούμε σε ένα παραμύθι, σε μία δικιά μας φούσκα, στον ιδανικό μας κόσμο και αρνούμαστε πεισματικά να γυρίσουμε στην πραγματικότητα. Περίμενα λοιπόν να μου βρέξει δουλειά. Κάπου εκεί στα μέσα Οκτωβρίου κινητοποιήθηκα και έδωσα το βιογραφικό σε μία φίλη με διασυνδέσεις, πήρα τηλέφωνα σε φίλους και γνωστούς και μετά επαναπάυτηκα στις δάφνες μου. Απ'ότι φαίνεται όμως αυτό δεν είναι αρκετό. 

   Αν εμείς που είμαστε οι ενδιαφερόμενοι δεβ κινητοποιηθούμε δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Καλή μου φίλη βρήκε τις προάλλες δουλειά λογιστικό γραφείο με ένσημα και πολύ μα πάρα πολυ ικανοποιητικό μισθό. Το μυστικό της επιτυχίας;;;; Έπαιρνε τηλέφωνο μέχρι να τους "αναγκάσει" να την καλέσουν για συνέντευξη και μετά τους τηλεφωνούσε μέχρι να της ανακοινώσουν ότι προσελήφθει. Έτρεξε, πίεσε και στο τέλος τα κατάφερε. Δεν είναι θέμα τύχης πιστεύω αλλά θέμα πίεσης και τρεξίματος. Η παρούσα κρίση είναι μία πάρα πολύ καλή ευκαιρία να υιοθετήσουμε το αμερικάνικο μοντέλο ζωής των εικοσάρηδων. Κατανοώ ότι είναι δύσκολα κάποιος να μείνει μόνος του (για οικονομικούς λόγους) αλλά και να περιμένουμε στα είκοσι και  ότι θα μας συντηρούν οι γονείς μας και ότι για να βγούμε ένα Σάββατο βράδι πρέπει να στηριζόμαστε στο χαρτζιλίκι του μπαμπά είναι φοβερό.

      Αυτό λοιπόν που πρέπει να κάνουμε είναι να αρχίσουμε με μικρά αλλά σταθερά βήματα να ανεξαρτητοποιούμαστε από μικρή ηλικία. Αν μάθουμε να εργαζόμαστε από τα φοιτητικά μας χρόνια όταν τελειώσουμε τις σπουδές μας δεν θα πελαγώνουμε αλλά θα έχουμε αποκτήσει πολύτιμη εμπειρία και  θα έχουμε κάνει και κάποια καλά βήματα έτσι ώστε στις αρχές των είκοσί μας να μην ζούμε με τις πενταροδεκάρες που δίνουν οι δουλειές για τα άτομα χωρίς εμπειρία αλλά να είμαστε σε ένα ικανοποιητικό σημείο της επαγγελματικής μας πορείας.

   Όλα τα παραπάνω τα λέω εκ του ασφαλούς, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι οπωσδήποτε λάθος. Έπαθα και έμαθα

ΧΟΧΟ DARA

Band Aid - Do They Know its Christmas 1984

Χριστουγεννα!

  Βρισκόμαστε ήδη στην αρχή της εορταστικής περιόδου. Είμαστε τρεις μέρες μακριά από τα Χριστούγεννα όμως τίποτα δεν θυμίζει ότι διανύουμε εορταστική περίοδο. Το κέντρο αστόλιστο, τα μαγαζιά αστόλιστα και οι άνθρωποι σκυθρωποί, βυθισμένοι στις σκέψεις τους και στη μιζέρια που τους μεταδίδουν τα καταστροφολογικά προγράμματα της τηλεόρασης αλλά και το γενικότερο κρισιακό περιβάλλον. Αν το καλοσκεφτούμε αυτό που άλλαξε από πέρσι είναι η ποσότητα των αγαθών που αποκτούσαμε αυτές τις μέρες. Τα δώρα που θα λάβουμε και θα δώσουμε φέτος περιορίζονται όπως και τα γλυκά και τα φαγητά στο τραπέζι. Και εκεί έρχεται η οδυνηρή διαπίστωση..έχουμε χάσει το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων. 

     Ας ξεκινήσουμε σκεπτόμενοι τί είναι τα Χριστούγεννα και τί γιορτάζουμε σήμερα... Τα χριστούγεννα λοιπόν είναι μία θρησκευτική γιορτή και γιορτάζουμε τη Γέννηση του Θεανθρώπου. Είναι μέρα αγάπης και προσπαθούμε όχι μόνο να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι αλλά και με κάθε μέσο που διαθέτουμε να απαλύνουμε τον  πόνο του συνανθρώπου μας. Όμως ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια έχουν καταλήξει μία κοσμική και υλιστική γιορτή. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι κάθε χρόνο ανταγωνιζόμαστε για το ποιός θα πάρει και θα δώσει τα περισσότερα και τα καλύτερα δώρα, ποιος θα περάσει πιο γκλαμουράτα σε ρεβεγιον και εξορμήσεις. Φέτος όμως όλα κόπηκαν με το μαχαίρι και το μόνο που μα έμεινε να θυμώμαστε τα περσινά ξέγνοιαστα Χριστούγεννα είναι όμορφες αναμνήσεις. και φωτογραφίες. Γιατί όμως πρέπει η διάθεση μας να εξαρτάται από τα υλικά αγαθά και τις εξόδους μας;; Ποιός είπε ότι επειδη διανύουμε περίοδο κρίσης πρέπει να πέσουμε σε κατάθλιψη;;; Δεν χρειαζόμαστε περίτεχνους στολισμόυς για να νιώσουμε Χριστούγεννα αλλά θετικές σκέψεις..

     Όποτε σκέφτομαι ότι πρέπει να πάρω δώρα στους δικούς προβληματίζομαι γιατί έχουν τα πάντα από δύο φορές. Αυτά τα χρήματα όμως είναι μία πολύτιμη βοήθεια σε κάποιο ίδρυμα ή σε κάποια οικογένεια που έχει ανάγκη. Περισσότερο τόπο θα πιάσουν από ένα συμβολικό δώρο σε κάποιο συγγενή ή φίλο που μετά από κάποιες μέρες δεν θα θυμάται καν που το έχει παρατήσει. Επίσης, ένα άλλο "Χριστουγεννιάτικο πρόβλημα" είναι η υπερκατανάλωση φαγητού και οι επιπτώσεις τις.. Πιστέψτε με και με την μισή ποσότητα και πάλ θα χορτάσουμε και θα ιώσουμε τις γιορτές. Πόσοι συνάνθρωποί μας, άνθρωποι που βρίσκονται πολύ κοντύτερα μας απ' ότι νομίζουμε δεν έχουν ούτε το 1/4 απ' αυτά που έχουμε εμείς. Θα έπαιρνα περισσότερη χαρά αλλά και εμείς θα νιώθαμε πολύ καλύτερα αν μοιραζόμασταν το πλεονασμά μας.

   Όλα τα παραπάνω μπορούν αν ακούγονται ειδυλλιακά όμως δεν χρειαζόμαστε χρήματα και γιρλάντες για να νιώσουμε γιορτές. Καλή διάθεση χρειαζόμαστε και καή παρέα. Ας φορέσουμε τα καλά μας ρούχα και  το πιο όμορφο χαμόγελό μας και ας βγούμε έξω. Ας σταματήσουμε να μιλάμε για την πτώση του ευρώ και ας μιλήσουμε για όμορφες αναμνήσεις. Άλλωστε είναι γνωστό ότι το σύνολο αποτελείτε από μονάδες.. και αν κάθε μονάδα προσπαθεί να μεταδώσει χαρά τότε όλοι θα γεμίσουν χαρά!

Καλά Χριστούγεννα!!

ΧΟΧΟ

Dara

  Χθες συνειδητοποίησα ότι έχω να μπω και να γράψω κάτι σ'αυτό το μπλογκ πάνω από μία εβδομάδα και προσπαθώ να καταλάβω το λόγο.. Το ξεκίνησα με πολύ χαρά και ενθουσιασμό με τη σκέψη να είναι ένα καθημερινό ημερολόγιο. Σιγά σιγα όμως ξεθώριασε και αυτός ο ενθουσιασμός, όπως συμβαίνει και με τα καινούργια  παιχνίδια, όπως συμβαίνει και με τους φίλους..

    Τελευταία πολύ με απασχολεί το θέμα των φίλων. Άνθρωποι που τους επιλέγουμε συνειδητά και θέλουμε να είναι δίπλα μας σε καλές και κακές στιγμές, να μας αγαπάνε ανευ όρων και να μας δέχονται με τις παραξενιές μας και τα ελαττώματα. Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ον και σαν αποτέλεσμα θα έρθει σε επαφή με πολλούς άλλους ανθρώπους. Με κάποιους θα συνάψει δεσμούς ενω άλλοι θα του είναι τελειώς αδιάφοροι.Έτσι δημιουργούνται οι φιλίες οι οποίες κάποιες τελειώνουν και άλλες κρατάνε μία ζωή. Άλλες τελειώνουν με παρεξηγήσεις και ένα πικρό αίσθημα και άλλες γιατί απλά φθείρονται από τον χρόνο.

    Τί γίνεται όμως όταν εσύ είσαι αυτός που μένει πίσω;; Όταν ο μέχρι πρότινος έμπιστός σου φίλος βρίσκει κάποιον που δένει καλύτερα και "αναγκαστικά" μπαίνεις σε δεύτερη μοίρα;; Τα μαθητικά και φοιτητικά χρόνια είναι τα πλέον καταλληλότερα για να δημιουργήσουμε φιλίες. Κάθε μέρα μαζί, κοινοί στόχοι, κοινές αγωνίες, κοινό περιβάλλον. Τα προβλήματα ξεκινούν όταν απομακρυνθούμε απ'αυτό το περιβάλλον. Ο καθένας αποκτάει τη ζωή του, ανακαλύπτει τον εαυτό του και γνωρίζει άλλους ανθρώπους από το καινούργιο του περιβάλλον. Και έτσι δημιουργείται η περιβόητη διαφωνία χαρακτήρων που δημιουργεί το χάσμα. Βγαίνουμε με άλλα άτομα και γενικά συγχροτιζόμαστε με άλλους παραγκωνίζοντας τους παλιούς μας φίλους (αλλά και το αντίθετο, βρισκόμαστε εμείς παραγκωνισμένοι). Μότο ζωής: πρέπει να μάθουμε να είμαστε προσαρμοστικοί και να κάνουμε υποχωρίσεις και ίσως κάποιους συμβιβασμούς και κυρίως να μπαίνουμε και εμείς στη θέση του άλλου. Για να το πούμε πιο σύντομα : σ' όποιον αρέσουμε για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε! Το ότι κάποιοι δεν θέλουν να επικοινωνούν μαζί μας δεν είναι και το τέλος του κόσμου. Πρέπει να μαθαίνουμε να το αποδεχόμαστε και να προχωράμε παρακάτω. Αυτή η ιστορία είναι φαύλος κύκλος, δηλαδή αυτό που μας κάνουν το κάνουμε και εμείς σε κάποιους άλλους. Και σας ρωτάω, έχουμε αξιολογήσει όπως πρέπει όλους τους ανθρώπους γύρω μας;; Έχουμε αληθινές φιλίες ή λυκοφιλίες;;;Χάνουμε περισσότερα απ'όσα κερδίζουμε;;;
   Στη ζωή δεν γίνεται να ταιριάζουμε με όλους, να συμφωνούμε με όλους και να δεχόμαστε τα πάντα. Η υπομονή είναι αρετή βέβαια και πρέπει να δίνουμε ευκαιρίες στους άλλους πρίν τους ξεγράψουμε από τη ζωή μας αλλά και αυτή έχει τα όριά της. Μην ξεχνάμε και κάτι άλλο βασικό. Σε όλα τα είδη των σχέσεων είναι θεμιτό να υπάρξει ένα διάστημα απόστασης μεταξύ των συμβαλόμενων μελών. Αυτό νομίζω τις δυναμώνει και τις αναζωγονεί καθώς έχουμε το χρόνο με ησυχία να δούμε αν ο άλλος μας ταιριάζει.
Μία φίλη (καλή φίλη) μου είπε ότι το να είμαστε φίλες δεν σημαίνει ότι θα βλεπόμαστε κάθε μέρα ή θα μιλάμε στο τηλέφωνο συνέχεια. Είμαστε φίλες γιατί όταν βρισκόμαστε ή τηλεφωνιόμαστε ακόμα και αν έχει περάσει πολύς χρόνος είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα..Μετά από ένα δύσκολο καλοκαίρι που όλη μου η μέχρι τότε ζωή γκρεμίστηκε είχα την ευκαιρία να σκεφτώ ποιοι είναι οι φίλοι μου και ποιοι εκείνοι που "αντλούσαν" τη δύναμή τους βλέπωντας εμένα στο έδαφος. Έτσι σε νέα βάση ξεκίνησα να αναθερμαίνω τις σχέσεις μου με ανθρώπους που το άξιζαν...
ΧΟΧΟ
Dara

Περί τηλεόρασης...

  Σήμερα το πρωί λοιπόν μία φίλη μου έστειλε ένα βιντεάκι από μία γνωστή cult για πολλούς, trash για μένα εκπομπή τηλεζευγαρώματος αν μπορώ να τη χαρακτηρίσω για να προσδιορίσω το περιεχόμενό της... Άθελα μου λοιπόν αρχίζω να σκέφτομαι πόσες τέτοιες εκπομπές έχουν βγει στον αέρα και πόσο ευτελή έχουν γίνει τα θεάματα από την ίδρυση της ιδιωτικής τηλεόρασης και μετα. Και ρωτάω εγώ.. θα υπήρχαν αυτά τα προγράμματα αν δεν υπήρχε κάποιος να τα βλέπει;; και ακόμα καλύτερα ποιό είναι το προφίλ του θεατή αυτών των προγραμμάτων;;;πώς προσδιορίζουμε τί είναι ευτελές;;

  Όσο περίεργο και αν μας φαίνεται όλοι μας ανήκουμε σ'αυτή τη κατηγορία. Γιατί;;; Γιατί απλά ότι μας σερβίρει η τηλεόραση καθόμαστε και το βλέπουμε. Δεν το κάνουμε επίτηδες. Η ζωή μας είναι έτσι δομημένη. Πηγαίνουμε στη δουλειά, ταχτοποιούμε όλα μας τα ζητήματα και το βράδυ κατάκοποι αποζητούμαι κάτι να μας χαλαρώσει. Είμαστε ένα κλικ μακριά.Είναι το πιο εύκολο μέσο χαλάρωσης. Παρακολουθούμε τα πάντα. Καθημερινές σειρές με εξωφρενικά σενάρια (μα είναι δυνατόν ο Γιάγκος να είχε τόσα παιδιά και να τα παντρεύοτανε;;;) σειρές, reality shows και αθλητικούς αγώνες πάσης φύσεως. Η ζωή μας έχει καταντήσει τόσο μίζερη που αυτό που αποζητάμε είναι η εφήμερη ευθυμία πολλές φορές βλέποντας άτομα (95% των περιπτώσεων βγαίνουν "στο γυαλί" για την αναγνωρισημότητα που τους προσφέρει..)να εξευτελίζουν τους εαυτούς μας. Μας κάνει νομίζω να νιώθουμε καλύτερα για τον εαυτό μας, να νιώθουμε ανώτεροι. Αυτή είναι η αμυνά μας. Μ' αυτό το τρόπο όμως τους δίνουμε δύναμη, γιατί χωρίς ζήτηση δεν υπάρχει  προϊόν.

  Ένα άλλο τεράστιο θέμα είναι πώς προσδιορίζουμε το ευτελές και το χαμηλής στάθμης και πώς το ποιοτικό;; Είναι όπως με τα ρούχα..Πώς μπορείς να χαρακτηρίσεις ένα ρούχο κλασάτο ή δεύτερο;;; Πρέπει να αρχίσουμε να αποκλείουμε λοιπόν. Αρχικά έχουμε όλα τα προγράμματα που παίζει η τηλεόραση. Στη συνέχεια σκεφτόμαστε σε πόσα απ'αυτά έχει δωθεί προσοχή στην επιλογή των συντελεστών, του περιεχομένου και στη γενικότερη δομή;; Ξαναγυρίζω στο παράδειγμα με τα ρούχα. Δεν είναι απαραίτητο σε περιόδους κρίσης να ξοδέψεις μία περιουσία για να έχεις ένα αξιοπρεπές και κλασάτο ντύσιμο. Χρειάζεται σκέψη και ψάξιμο. Έτσι και με τα τηλεοπτικά προϊόντα. Με τη πρόφαση του χαμηλού budget (αυτή η φράση έχει γίνει καραμέλα στο στόμα πολλών) μας σερβίρουν προγράμματα τα οποία τίποτα παιδευτικό δεν έχουν να μας προσφέρουν αλλά αντίθετα αδρανοποιούν τη κριτική μας σκέψη.

    Πώς μπορούμε να ξεφύγουμε;;Είναι απλό..Και πάλι βρισκόμαστε ένα κλίκ μακριά. Κλείνουμε την τηλεόραση ή γινόμαστε πιο εκλεκτικοί. Προσπάθησα να εφαρμόσω και τα δύο και αν εξαιρέσουμε μερικές φορές που παρασύρομαι, τα έχω καταφέρει. Διάβασα βιβλία τα οποία με έβαλαν στη διαδικασία σκέψης αλλά και με χαλάρωναν περισσότερο απ' ότι η τηλεόραση. Χαρακτηριστικά χθές έμεινα ξύπνια μέχρι τις τρεις  για να τελειώσω το "Στο ντιβάνι" του Ίρβιν Γιάλομ. Πιστεύω πως κλείνοντας την τηλεόραση βρίσκουμε την υγειά μας! Δεν κλείνουμε μόνο τη συσκευή αλλά κλείνουμε και το στόμα όλων των τρομολάγνων, των νούμερων αλλά και των "νταβατζήδων" τους (αν μου επιτρέπεται η φράση- αναφέρομαι σ'αυτούς που στο βωμό του χρήματος εκμεταλλεύονται τον πόνο, μία ιδιαίτερη ικανότητα κλπ.)

   Ας αναλογιστούμε πόσες φορές έχουμε "κολλήσει" σ'ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα χάνοντας πολύτιμη ώρα πό τον ύπνο μας, από τη ζωή μας. Στη ζωή μου έχω μάθει και προσπαθώ να είμαι διαλακτική και όχι αφοριστική. Δεν υποστηρίζω δηλαδή ότι πρέπει να πετάξουμε τισ τηλεοράσεις μας και να κάψουμε τα τηλεοπτικά πρόσωπα στη πλατεία Συντάγματος πόσο μάλλον να αρχίσουμε όλοι να βλέπουμε κανάλι τησ Βουλής και τα προγράμματα της κρατικής τηλεόρασης. Όσοι υποστηρίζουν αύτο απλά δεν αφουγκράζονται τον παλμό της σύγχρονης ζωής. Υπάρχει λόγος που αυτά τα προγράμματα δεν έχουν τηλεθέαση και δεν είναι μόνο το ότι είναι "ποιοτικά". Δεν νομίζω ότι είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος που μπορεί να διορθώσει τη τηλεόραση και να κρίνει τί είναι καλύτερο. Υποστηρίζω όμως ότι η ζωή είναι μία και μικ΄ρη για να κατασπαταλείται στην παρακολούθηση των διαφορων για παράδειγμα "κοινωνικών" εκπομπών πόσο μάλλον μεσημεριανών. Απλά παρατηρείστε τί θεωρούν και κρίνουν σοβαρό! Κάποια μέρα παρακολουθώντας Big Brother, επι ένα επεισόδιο οι παίκτες συζητούσαν και ανέλυαν ένα γράμμα που άφησαν κατά την αποχώρηση τους άλλοι παίκτες. Παίρνανε λέξη λέξη και δίνανε ερμηνείες επί ερμηνείων. Σε μία περίοδο που οι παραγωγικές ομάδες ξενιτεύονται ή είναι άνεργοι, που γνωρίζουμε μία τεράστιων διαστάσεω κοινωνική και οικονομική κρίση το...δε θα βρίσω χτενίζεται!

   Λίγες σκόρπιες σκέψεις για το θέμα της τηλεόρασης, κάποιες σωστές κάποιες λάθος, χωρίς ειρμό αλλά μετά από περισυλλογή..

ΧΟΧΟ Dara

ένα ωραίο σαββατιάτικο τραγούδι!

Άλλο το φαίνεσθαι... και άλλο το είναι

  Αναμφίβολα η περίοδος που διανύουμε είναι πολύ δύσκολη. Μετά από πολλές δεκαετίες φτώχειας και στέρησης πολλοί πίστεψαν ότι επιτέλους ήρθε η περίοδος της αφθονίας και στην Ελλάδα. Για κάποιο διάστημα αυτό φαινόταν. Έλα όμως που τα πύλινα πόδια αυτής της μαγευτικής περιόδου είχαν αρχίσει να ραγίζουν από πολύ νωρίτερα και ξαφνικά διαλύθηκε όλο το οικοδόμημα παρασύροντας μαζί του και την ευημερία.

   Από τον πιο χαμηλόμισθο, άεργο, άνεργο μέχρι το ανώτατο στέλεχος πολυεθνικής, όλοι είχαν τον ίδιο τρόπο ζωής. Τα must ήταν πουκάμισο γνωστού αγγλικού οίκου με χαρακτηριστικό καρό, τσάντες γνωστού γαλλικού οίκου με χαρακτηριστικό μονόγραμμα, αυτοκίνητο γερμανικής προέλευσης με 3 γράμματα και η λίστα δεν τελειώνει. Ο άνθρωπος από τη φύση του θέλει το παραπάνω απ'αυτό που έχει. Δεν συμβιβάζεται με τα λίγα, πάντα θέλει αυτό που έχει ο άλλος, αυτός που βλέπει στη τηλεόραση. Ενω ξέραμε ότι "ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος" συνεχίζαμε να πληρώνουμε με ανύπαρκτα λεφτά σαν να μην υπάρχει αύριο. Δημιουργούσαμε μία ψεύτικη εικόνα για τον εαυτό μας μόνο και μόνο για να προκαλέσουμε το θαυμασμό των γύρω μας (για τους λάθους λόγους βέβαια)  και υποβάλλαμε τον εαυτό μας στη διαδικασία να ακολουθεί και να ικανοποιεί αυτή την εικόνα. Γίναμε ηθοποιοί στην ίδια μας τη ζωή. Γέλα παλιάτσο γέλα.

  Και ξαφνικά όλα αλλάζουν. Τα φώτα του 2004 σβήνουν, έρχεται το Euro 2008 και μας πήραν το στέμμα, οι eurofans μεγάλωσαν και συνειδητοποίησαν τη πραγματική αξία του διαγωνισμού και κάποια στιγμή τα λεφτά τελειώνουν. Τελειώνουν;;; Δεν είναι ανεξάντλητα;;; Όχι δεν είναι. Κάποια στιγμή πρέπει  να πληρώσουμε το λογαριασμό της πιστωτικής, το ξενοδοχείο στην Αράχωβα για το σκι τα Χριστούγεννα (tres chic) για τα ψώνια στην Ερμού. Βρισκόμαστε μπροστά σε μία νέα πρόκληση. Να παραδεχθούμε ότι  άλλο το φαίνεσθαι και άλλο το είναι, πράγμα δυσκολότερο απ'το να αποπληρώσουμε τα χρέη μας για το φαίνεσθαι. Να παραδεχθούμε ότι έχουμε λιγότερα από τον διπλανό και ότι το lifestyle μας είναι διαφορετικό της οικογένειας Beckham πόσο μάλλον της οικογένειας Νιάρχου.

  Αναρωτιέμαι λοιπόν είναι σωστή άραγε η φράση τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία ή την είπε κάποιος ο οποίος λόγω οικονομικών περιορισμών δεν έζησε τη ζωή που επιθύμησε;; Δεν νομίζω ότι υπάρχει σωστή ή λάθος απάντηση, όλα εξαρτώνται από την οπτική του καθενός. Αναμφίβολα για εμάς τις γυναίκες το shopping ήταν αγχολυτικό και αντικαταθλιπτικό, τα έξοδα  είναι συνηφασμένα μ'ε μάς . Πρόβλημα στη δουλειά - ψώνια, πρόβλημα στη σχέση- καφές με τις ώρες με τις φίλες και πάλι ψώνια, Χριστούγεννα - Πρωτοχρονιά απαραίτητη έξοδος σε ωραίο μέρος συν τα extraδακια σαββατοκύριρακα γιορτές και γιατί όχι και καθημερινές. Δεν πρέπει όμως να το κατηγορούμε μόνο τις γυναίκες. Το κατοχικό σύνδρομο χαρακτήριζε το σύνολο των ΝεοΕλλήνων. Γιατί να πάρουμε τα ΜΜΜ ενω μπορούμε να πάρουμε το αυτοκίνητο; Ωχ αδελφέ πάλι μέσα;Το Σάββατο είναι μέρα  κρεπάλης. Γιατί να πάρεις ένα όταν μπορείς να πάρεις τρία;;;

   Όλα αυτά μας γέμιζαν όμως προσωρινά. Κάθε μέρα γεννιόντουσαν καινούργιες πλασματικές ανάγκες. Καινούργιο κινητό - θήκη για κινητό- handsfree- διακοσμητικά αυτοκόλλητα- χαριτωμένα χα:ιμαλιά. Όλοι ζούσαμε  με συνεχή αγωνία μήπως βρεθεί κάτι καινούργιο και εμείς δεν το έχουμε... και υστερήσουμε. Σήμερα λοιπόν που συγκεκριμένα οι νέοι της ηλικίας μου τουλάχιστον όχι μόνο δεν έχουν λεφτά για να διατηρήσουν αύτο το επίπεδο ζωής αλλά δεν έχουν λεφτά για να ανεξαρτητοποιηθούν πώς θα ζήσουμε με τα λιγότερα;;Θα αντέξουμε να μην είμαστε μέσα στη μόδα;; να μην βγαίνουμε κάθε μέρα και να μην βλέπουμε τους φίλους μας και να μην το παίζουμε γαλαντόμοι;;

   Προσωπικά νομίζω δύσκολα. Είναι τόσο δύσκολο να αλλάξουμε έναν άνθρωπο πόσο μάλλον το σύνολο των Ελλήνων. Τη στιγμή που όσο παραμερίζουμε τις παλιότερες συνήθειές μας τόσο εντονότερα μας βομβαρδίζουν με διαφημίσεις και προσπαθούν να μας βάλλουν στον παλιό δρόμο και εμείς είμαστε πολύ πρόθυμοι να επιστρέψουμε.Ακόμα είναι νωρίς για να ξέρουμε τί θα γίνει..Πιστέυω όμως ότι θα τη βρούμε πάλι τη λύση.΄Άλωστε είπαμε το μόνο που χρειάζεται είναι αισιοδοξία...

Think positive λοιπόν

ΧΟΧΟ Dara

Bruno Mars - Just The Way You Are [Official Video]

Ξεκινώντας...

Κάπου διάβασα ότι η πρώτη ανάρτηση σ'ένα blog είναι ένα μανιφέστο...χμμ πολύ βαριά λέξη..Προτιμώ η πρώτη μου ανάρτηση να είναι απλές δικές μου σκέψεις όπως θα είναι και οι υπόλοιπες αναρτήσεις μου...Αλλά...ας γνωριστούμε πρώτα..
  Ας με πούμε Dara..Είμαι στις αρχές των είκοσι σ'εκείνη τη μεταβατική περίοδο που συνειδητοποιείς ότι παύουν οι άλλοι να παίρνουν αποφάσεις για σένα και πρέπει να αυτενεργήσεις (δύσκολο αν με ρωτήσετε). Οι σπουδές τελειώνουν και σε περίοδο οικονομικής (και κοινωνικής κρίσης βεβαίως βεβαίως) καλείσε να βρείς μία δουλειά για να πάψεις να είσαι βάρος στους γονείς σου και  να ανεξαρτητοποιηθείς. Ακόμα δεν τα έχω καταφέρει. Τέλειωσα μία σχολή που αγάπησα και κόπιασα πολύ για να είμαι αριστούχος.Τί κατάφερα;; Να έχω ένα υπέροχο κάδρο στον τοίχο μου και να το βλέπω κάθε πρωί.Δουλειά;;;yok που θα λέγανε και οι γείτονες Τούρκοι. Σε όποιον και αν απευθυνθείς ακούς το ίδιο πράγμα -Δύσκολες εποχές δεν γίνονται προσλήψεις -Αυτό μπορούσατε να μου το πείτε και απ'το τηλέφωνο δεν χρειαζόταν να με κουβαλήσετε μέχρι εδώ, σκέφτομαι εγώ. Δεν χάνουμε όμως ποτέ την αισιοδοξία μας.
 Μότο ζωής: Κανείς δε χάνεται και think positive ότι είναι για καλό πάντοτε θα γίνει.
  Η σύντομη αλλά συναρπαστική ζωή μου με έχει γεμίσει πολλέ εμπειρίες, οι οποίες σαν τα τούβλα χτίζουν τη ζωή μου. Έχω κάνει πολλές βλακείες αλλά δεν μετάνιωσα ποτέ για καμμία.Να ένα δεύτερο μότο για τη ζωή: Δεν μετανιώνουμε ποτέ για ότι έχουμε κάνει αλλά γι'αυτά που δεν είχαμε ποτέ το θάρρος να κάνουμε.Μετανιώνουμε όμως γι'αυτό που (παρα)φάγαμε και λέμε ότι από αύριο δίαιτα.
Ενω μου αρέσει πάρα πολύ να μιλάω για τον εαυτό μου νομίζω ότι εδώ κα΄που θα σταματήσω. Θέλω να πλανάται ένα μυστήριο γύρω μου.Κάθε ανάρτηση θα αντικατοπτρίζει τις δικές μου απόψεις και θέσεις πάνω στα θέματα που με απασχολούν. Τα σχόλια, οι κρίσεις και οι επικρίσεις είναι πάντοτε καλοδεχούμενα Η θεματολογία θα είναι ποικίλη. Όπως λέει και το όνομα του blog ότι μου κατέβει..

Καλή μας αρχή!
ΧΟΧΟ Dara